ตัดสินใจเลือกทางเดิน

ถึงแม้ว่าสิ่งที่ฉันหวังไว้จะไม่มีวันเป็นจิง

แต่ในเมื่อฉันเลือกทางเดินนี้แล้ว

ฉันจะอดทนต่อไป

ฉันจะรอ

เมื่อวานก่อนที่พี่จะขึ้นไปรร.

พี่โทมาบอกว่าจะไม่มาหาฉัน

เพราะว่าจะรีบกลับ

ไปเถอะ

ไปดีนะ ขอให้โชคดีนะ

เรื่องมานเศร้า น้ำตาไหลหลังจากพี่วางสายไป

สองคืนที่ผ่านมา เป็นอะไรที่น่าเจ็บปวดที่สุด เพราะฉันรู้ว่าพี่นอนกับผู้หญิงคนนั้น

แต่ฉันก็ยังบอกตัวเองว่ายังไงก็จะรอ

รอสักวันพี่จะต้องกลับคืนมาเป็นของฉัน

ผ่านไปได้สักพัก พี่เคาะประตูห้องเพื่อนฉันหอในเมืองที่ฉันไปพักด้วย

พี่มาหาฉันจิงๆ

พี่เห็นฉันกำลังร้องไห้

พี่ไม่พูดอะไร

ฉันลงไปส่งพี่ข้างล่างหอ

เราสองคนต่างมองหน้า

รู้สึกปวดร้าวจนตัวสั่น

พี่ที่ยืนอยู่ตรงนี้ เมื่อคืนนอนกับผู้หญิงคนอื่น

ทำไมมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

ผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้ว

พี่ถึงยอมมาเจอฉัน แต่พี่ก็ไม่พูดอะไรสักคำ

แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจได้ตอนนั้นคือ ยังไงฉันก็จะรอ และยอมให้อภัยพี่

เมื่อวานตอนเย็นพอพี่ไปถึงรรง

พี่ได้โทมาบอกด้วยว่า กลับไปถึงแล้ว

เวลานั้นฉันเฝ้าแม่พี่ที่ป่วยอยู่รพ.

พร้อมด้วยพี่ชายพี่สะใภ้ของพี่

กำลังใจที่พวกพี่ๆเขาให้กับฉัน

ทำใหฉันยังพอมีความหวังที่จะก้าวเดินต่อไปในเส้นทางนี้

ฉันจะรอ

ยินยอม

1. สิ่งที่มองไม่เห็น
พยายามตัดใจ และทำที่จะปล่อยวางเรื่องที่มันร้ายๆไปได้แล้ว
วันเวลาผ่านไปได้4-5เดือน
พี่ก็โผล่เข้ามาอีก ชวนไปบ้าน พาไปแนะนำให้ญาติๆรู้จัก ฉันยังงงๆ
กับสิ่งที่ทำ แต่ว่าความรู้สึกไม่สนใจแล้ว เจ็บแต่ไม่เป็นไรขอแค่ได้เจอพี่ ความรู้สึกตอนนั้นนะ

ขึ้นไปบ้านพี่สองวันกับหนึ่งคืน
พี่ไม่ค่อยสนใจฉัน
แต่ญาติๆพี่ทุกคนต่างให้กำลังใจฉัน
ทุกคนไม่อยากให้พี่ไปกะผู้หญิงคนนั้น

พี่ยอมไปบ้านฉัน แต่กว่าจะยอมไป ...พี่เขาโลเลตั้งนาน
ไปได้4วัน3คืน
บางขณะของวันดูพี่มีความสุขดี
แต่บางเวลาเหมือนพี่คิดถึงคนอื่น
พี่เป็นกังวลถึงเรื่องอื่น
แต่ฉันกำลังหลอกตัวเอง หลอกความรู้สึกตัว
ไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ต่างคนต่างยิ้มให้กัน
แต่ภายในใจมันเจ็บปวดลึกๆ
สิ่งที่ฉันตั้งคำถามอยู่ในใจตลอดเวลา ก็ไม่กล้าถาม ว่าสรุปแล้วพี่จะเอายังไงกับฉัน
คิดแค่ว่าเวลานั้นมีพี่อยู่ใกล้ๆก็พอแล้ว ไม่สนใจความรู้สึกใคร แม้กระทั่งพ่อ แม่ และพี่ๆ
ก็สิ่งที่ฉันต้องการทำคือ อยากให้พี่ไปบ้านฉันให้ได้สักครั้งหนึ่ง
ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม และสุดท้ายพี่ก็ยอมไป แต่ฉันก็ต้องยอมเจ็บปวด เพราะใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ฉัน
เรื่องเลวร้ายกำลังจะหมดไปใช่ไหม ก็ในเมื่อพี่ก็พาฉันไปรู้จักญาติๆพี่ และยอมไปรู้จักญาติฉัน
แต่ว่า สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นกำลังจะเกิด
มันเพิ่งเกิดเมื่อกี้นี้เอง

2. ความหวัง

หลังจากที่เรากลับจากบ้านฉันตอนปีใหม่ พี่ก็ไม่ได้โทมาเลย
จนเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว ญาติพี่โทมาบอกว่าแม่พี่ป่วยหนัก อยุ่ห้องไอซียู
และให้ฉันไปเฝ้าเป็นเพื่อพี่หน่อย
พี่ไม่ค่อยอยากให้ไป
แต่ฉันก็ไป เพราะมันเป็นเพียงโอกาสเดียว ที่ฉันจะได้เจอหน้าพี่ และฉันก็อยากไปเยี่ยมแม่พี่ด้วย
ตัดสินใจไป แต่สิ่งที่ฉันได้รับก็คือ พี่เย็นชากับฉัน ฉันรู้ว่าพี่กลุ้มใจเรื่องแม่ป่วยหนัก และฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังโทมา
ทุกครั้งที่พี่คุยโทสับกะขา พี่จะคุยไม่ดีกับฉัน
ฉันบอกกับตัวเองว่าต้องอดทน เพราะยังไงฉันก็จะทำให้ได้พี่กลับคืนมา
ไม่ว่าจะเหมือนเดิมหรือไม่ แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องดีกว่าเดิม ฉันหวังอย่างงั้น

วันที่สองแล้วที่แม่พี่นอนป่วยอยู่ห้องไอซียู ฉันไปเยี่ยมครั้งที่สอง พี่คุยกับฉันดีขึ้น
วันที่สามแม่พี่ป่วยหนักต้องฟอกไต เย็นนนัน้เราสองคนนั่งเฝ้าแม่พี่อยุ่หน้าห้อง พี่บอกอาการของแม่พี่ และเริ่มคุยกะฉันในเรื่องอื่นๆที่พี่ไม่สบายใจให้ฉันฟัง
ฉันรับรู้ได้เลยว่า พี่ก็ยังมีฉันอยู่ในใจ ฉันแอบหวังแบบนั้น

วันที่สามฉันไปเยี่ยมแม่พี่อีก ตอนที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน ผู้หญิงคนนั้นโทมา น้ำเสียงและสีหน้าของพี่เปลี่ยนไป พี่ไม่ยอมหันหน้ามาทางฉัน
พี่พยายามพูดเสียงเบาที่สุด เพื่อไม่ให้ฉันรู้ว่าคุยอะไร แต่ฉันรู้ว่ากำลังคุยกะผู้หญิงคนนั้น
น่าเจ็บใจนัก ฉันแกล้งเรียกชื่อพี่อยู่ใกล้ๆโทรศัพท์ เพื่อให้"มัน" ได้รู้ว่าพี่อยู่กะฉัน
พี่ไม่คุยต่อ รีบตัดสายไป และก็ทำหน้างอใส่ฉัน
แต่ฉันยังมีความหวังอีกว่า ฉันจะต้องได้พี่กลับมา

3. สูญสิ้นความหวัง
เมื่อวานเป็นวันศุกร์ ฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมาเยี่ยมแม่พี่แน่ๆ แล้วมันก็จิง เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มครึ่งฉันโทไป
ผู้หญิงคนนั้นรับสายจริงๆ
-ขอสายพี่...ค่ะ
เสียงฉันสั่น พี่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นจิงๆด้วย
-พี่นอนกับผู้หญิงคนนั้นหรอ
พี่ตอบ
-ไม่ใช่ บอกว่าอยู่บ้านครูคนอื่นกัน
แต่ฉันไม่เชื่อ คิดไปต่างๆนานา
เราคุยกันยังไม่ทันรู้เรื่องโทสับก็ถูกตัดสายไป
ฉันปล่อยโฮเป็นชั่วโมง
ผ่านไปชั่วโมงกว่า ครูผู้ชาย(พี่คนนั้น)ที่เคยโทมาเล่าเรื่องของพี่กับผู้หญิงคนนั้นก็โทมา
ฉันอยากรู้ รีบรับสายทันที
พี่คนนั้นเล่าให้ฉันฟังว่าเมื่อวานครูผู้หญิงคนนั้นได้ย้ายกลับไปบ้านเกิดมันแล้ว
พวกครูที่นั่นพากันไปส่งครูคนนั้น(ระยะทาง200กม)
แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นมันวกกลับมาเยี่ยมแม่พี่และมาหาพี่
พี่คนนั้นบอกว่าให้ฉันหายกังวลได้เลย เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องหายไปจากชีวิตพี่ เพราะความห่างไกล
และสิ่งที่ฉันคิดก็คือ ฉันจะอดทนรอพี่ ต่อไป
มันไปได้ก็ดี

เมื่อเช้าฉันโทไปหาพี่แต่เช้า เพราะว่านอนไม่หลับทั้งคืน และยังรู้สึกตื่นเช้าอีก
พี่รับสาย
และมีเสียงผู้หญิงคนนั้นลอดเข้ามาในสาย
มันก็คงอยากให้ฉันรู้ว่ามันอยู่กะพี่

เราคุยกันได้สักพักพี่ก็ตัดสายไปอีก

ตอนเที่ยงฉันเกิดอยากให้ผู้หญิงคนนั้นมันได้รู้บ้างว่าพี่กับฉันไปไหนกันมาช่วงปิดปีใหม่
ฉันเลยส่งข้อความว่า "พี่...คะ รูปงานปีใหม่ที่เราไปเที่ยวบ้านพี่และบ้านฉันอัดเสร็จแล้วนะเด๋วถ้าพรุ่งนี้ว่างจะเอาไปให้ดู"
พี่คงจะไม่พอใจมาก เพราะว่ามือถือที่พี่ถืออยู่เป็นของผู้หญิงคนนั้น และแน่นอนข้อความนี้ ต้องผ่านการอ่านจากผู้หญิงคนนั้นก่อน

หลังจากส่งข้อความแล้ว สิ่งที่ฉันกลัวคือ กลัวพี่จะโกรธฉัน เพราะว่าความลับของพี่แตกไปแล้ว
แต่ก็ยังนึกสะใจอยู่ไม่น้อยเลย ที่อย่างน้อยให้"มัน"ได้รับรู้ซะบ้างว่าความเจ็บปวดที่มันเคยทำกับฉันเป็นยังไง

และแล้วพี่ก็โทกลับมาหลังจากอ่านข้อความเสร็จ
ฉันไม่ได้รับทันทีเพราะว่าขับมอไซค์อยู่
เมื่อมาถึงหอเพื่อนในเมือง
พี่โทมาอีกรอบ
แต่ยังไม่ทันรับ

ฉันว่าจะโทกลับไป แต่คิดว่าที่พี่โทมาต้องเป็นเรื่องข้อความที่ส่งไปแน่ๆ เพราะว่าอีผู้หญิงคนนั้นมันต้องถามถึงเรื่องในข้อความ
ฉันนั่งทำใจสักพัก รวบรวมความกล้า โทกลับไปหาพี่
พี่ถามว่าฉันส่งข้อความไปหาพี่ทำไม
ฉันเลยบอกว่าฉันอัดรูปเสจแล้วและว่าจะเอามาให้ดูกัน
พี่รีบตัดคำว่า ไม่อยากดู
และพี่ก็พูดว่า สิ่งที่ฉันทำไปนั้น ทำให้พี่ยุ่ง วุ่นวาย เอาละซิ ผุ้หญิงคนนั้นมันคงกำลังออเซาะถามพี่อยุ่ข้างๆพี่
ฉันรีบบอกวางสายไปเพราะกลัวพี่จะว่าฉันต่อหน้ามัน เดี๋ยวมันจะได้ใจ

สามชั่วโมงถัดมาฉันก็โทไปหาพี่อีก พเอถามอาการของแม่พี่
และแล้วพี่ฉันหลงไปถามว่า เคืองหรือ ที่ส่งข้อความไป
พี่เลยตะคอกใส่ฉันเลยว่า ส่งข้อความมาทำไม
และบอกว่า ห้ามฉันโทไปหาพี่อีก ไม่โทมาอีกเลย (พี่พูดแบบนี้ให้ฉันดดยที่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย)
มันคงจะสะใจที่พี่พูดกับฉันแบบนั้น
มันน่าเจ็บใจนัก
ความดีที่ฉันทำมาตลอด ต้องพังลงเพราะตัวฉันเอง

ฉันคิดว่าฉันจะยังไม่ยอมหยุดแค่นี้หรอก
เพราะว่าพรุ่งนี้ผู้หญิงงคนนั้นก็ไปแล้ว
แค่วันนี้ฉันอดทนให้มากกว่านี้

4.ภาวะจำยอม

คืนนี้พี่ก็คงยังอยู่กับผู้หญิงคนนั้นที่ที่ฉันเคยไปนั่งกับพี่ ตรงหน้าห้องไอซียู
พี่ไม่ยอมให้ฉันไปเยี่ยมแม่พี่
และบอกว่าไม่จำเป็นต้องไป
พี่ไม่รักษาน้ำใจฉันเลย

ฉันตอนนี้สักดิ์ศรีไม่มีเหลือ
ในเมื่อมันหมดไป ไม่มีเหลือแล้ว
ก็ให้มันถึงที่สุด
ฉันจะยอม ยอม ยอมให้วันนี้เป็นของมัน แต่สักวันต้องเป็นวันของฉัน

เห็นหน้าเทอแล้วมีความสุข

ใกล้-ไกล

จ่าย15บาทเพื่อให้ได้เขียน


เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่นาน เราก็ห่างกันเกือบปีแล้ว


ปีใหม่ที่ผ่านมาฉันเห็นเทอ เจอเทอ แต่ว่าเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เมื่อวานฉันก็เพิ่งเห็นเทอ
แต่ก็ยิ่งมั่นใจว่าเราไม่รู้จักกัน
เทอทำเหินห่างกะฉันมากมาย สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นไปได้ก็เป็นไปได้ สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปไม่ได้
ความรู้สึกลึกๆรู้อยู่แก่ใจมาตลอด
ว่าสิ่งที่ฉันหวังจะไม่ได้สมหวัง

คำตอบมันชัดเจนแล้ววันนี้

สงบจมจ่อมอยู่ในพวังค์ได้พักใหญ่แล้ว
แต่แล้วเมื่อได้เจอหน้าเทอ ฉันก็เสียใจและร้องไห้อีก

อยากได้เทอมาเหมือนเดิม
ทำทุกอย่าง
ศักดิ์ศรีไม่เหลือแล้ว
ก็เพื่อให้ได้เทอกลับมา
ไม่ว่าจะยังไงก็ช่าง
ฉันจะอดทนรอ

บรรยากาศหนาว หนาว แต่ใจไม่เหงา

บรรยากาศช่วงนี้ เย็นสบาย

จิตใจก็สงบลงแล้ว

ชีวิตกลับมามาเป็นเหมือนเดิม

วันเวลาผ่านไปช้าๆ

ความรู้สึกดีกับตัวเองเพิ่มเข้ามาอีกหลายเท่า

กินอิ่ม นอนหลับ

จนกระโปรง กางเกงคับไปหลายตัว เฮ้อ สบายใจแล้วก็กินเยอะอีกละ

สงสัยคงต้องหาเรื่องให้ปวดหัวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอีกแล้วม้าง 555 เด๋วก็ได้มานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าแบบเดิม เหอๆๆ

ช่วงนี้กำลังวุ่นอยู่กับการถักผ้าพันคอด้วยอีซี่นิต

ผ่านมาได้3วัน ถักได้3ผืนแล้ว

เตรียมส่งไปพี่สาวที่แดนไกลที่สวิตเซอแลนด์(เมืองไทย)

เพราะอากาศที่นั่นหนาวสุดๆๆ จากที่เคยไปสัมผัสมาแล้ว

ใจที่สบาย เพราะว่าได้ปล่อยวางแล้ว

...

การเขียนหนังสือราชการ

การเขียนหนังสือราชการ” ไม่ค่อยจะมีสอนในสถานศึกษาแห่งใด ให้ถึงระดับที่เรียกว่าเขียนดี ข้าราชการการแต่ละคนจึงต้องเรียนการเขียนหนังสือราชการจากหัวหน้า ศึกษาจากเรื่องเดิมกันตลอด ดังนั้น ฉัน จึงได้เสนอวิธีปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว
เทคนิควิธีปฏิบัติ
การเขียนหนังสือราชการที่ดีควรมีการร่างเสียก่อน โดยผู้ร่างต้องศึกษาเรื่องให้รู้และเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง และจับประเด็นที่เป็นเหตุ และความมุ่งหมายของการเขียน (ซึ่งเป็นผล) ว่าจะเขียนไปเพื่ออะไร วางเค้าโครงไว้ในใจ แล้วลงมือร่างโดยลำดับวรรคตอนดังนี้
‏א. วรรคแรก ขึ้นต้นเริ่มใจความที่เป็นเหตุก่อน เหตุที่ว่านี้อาจมาจากหลายทาง
เช่น 1. จากผู้มีหนังสือไปเอง โดยปรากฎข้อเท็จจริงอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือผู้มีหนังสือไปมีความประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง ตัวอย่าง 1.1 “เนื่องจากได้ทราบว่า ท่านมีความประสงค์จะบริจาค… ให้แก่…”
1.2 “ตามหนังสือที่อ้างถึง จังหวัดได้ขอความอนุเคราะห์…นั้น”
1.3 “อนุสนธิหนังสือสำนักงาน ก.พ.ที่อ้างถึง แจ้งมติว่า…นั้น”
2. จากบุคคลภายนอก โดยบุคคลภายนอกเขาว่ามา หรือขอมา ตัวอย่าง
2.1 “ด้วยกรม…แจ้งมาว่า…”
2.2 “ด้วยนาย…ได้ยื่นเรื่องราวให้พิจารณา…”
3 จากสาเหตุที่ปรากฎขึ้นเอง เช่น ความเสียหายเกิดขึ้น ตัวอย่าง
3.1 “ด้วยได้เกิดอุทกภัยที่…”
3.2 “ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดของ…หายไป 1 เครื่อง”
3.3 “ตามที่ได้มีข่าวในหนังสือพิมพ์ ว่า…นั้น”ข้อสังเกต
1. แบบที่ยกเหตุขึ้นมาใหม่ โดยไม่ได้อ้างเรื่องที่เคยติดต่อกับผู้รับหนังสือมาก่อน จะขึ้นต้นด้วยคำว่า “ด้วย” หรือ “เนื่องจาก” และไม่มีคำว่า “นั้น” ท้ายวรรค
2. แบบที่อ้างถึงเรื่องเดิมที่เคยติดต่อกันมา หรือเป็นที่ทราบกันอยู่ก่อน ซึ่งจะขึ้นต้นด้วยคำว่า “ตาม” หรือ “ตามที่” หรือ “อนุสนธิ” แล้วจะต้องลงท้ายวรรคด้วยคำว่า “นั้น”‏ב

. วรรคที่สอง เป็นข้อความที่เป็นผล หรือ คำขอ คำสั่ง คำอนุมัติ หรือ ข้อตกลง ถ้ามีหลายข้อ ให้แยกเป็นข้อ ๆ เพื่อให้ชัดเจนและเข้าใจง่าย ความใดท้าวความถึงกฎหมาย ระเบียบ คำสั่ง หรือเรื่องตัวอย่าง ควรพยายามระบุให้ชัดเจน พอที่ฝ่ายผู้รับจะค้นมาตรวจสอบได้สะดวก (ข้อควรคำนึง คือ ให้ผู้รับหนังสือเข้าใจถูกต้องตามความประสงค์ที่มีหนังสือไป) ตัวอย่าง
1. “เนื่องจากได้ทราบว่าท่านมีความประสงค์จะบริจาค…ให้แก่…สำนักงาน…จึงได้ให้นาย นาง นางสาว…เจ้าหน้าที่… ผู้ถือหนังสือนี้ มาพบท่านเพื่อปรึกษาตกลงในรายละเอียดที่จะดำเนินการเรื่องนี้ ให้เป็นที่เรียบร้อยตามความประสงค์ของท่าน ต่อไป”
2. “ด้วยจังหวัดมีความประสงค์ที่จะได้หลักสูตรของโรงเรียน…ไปเพื่อ…จึงเรียนมาเพื่อขอความอนุเคราะห์กรม…ได้โปรดจัดส่งหลักสูตรดังกล่าวให้จังหวัด จำนวน 1 ชุดด้วย จักขอบคุณมาก”
3. “ตามหนังสือที่อ้างถึง จังหวัดได้ขอความอนุเคราะห์…นั้น บัดนี้ เวลาล่วงเลยมานานแล้ว จังหวัดยังไม่ได้รับทราบผลการพิจารณาเรื่องนี้แต่ประการใด จึงเรียนเตือนมาเพื่อขอได้โปรดพิจารณา และแจ้งผลให้จังหวัดทราบด้วย จักขอบคุณมาก” ‏ג

. วรรคสุดท้าย เป็นข้อความที่ลงท้าย ของหนังสือราชการ ตัวอย่าง
1. “ตามที่ท่านขอให้จังหวัดดำเนินการ…นั้น จังหวัดได้แจ้งให้…เพื่อดำเนินการตามความประสงค์ของท่านแล้ว แต่…แจ้งว่า ขณะนี้กำลังอยู่ในระหว่างปิดภาคเรียน ต้องรอไปอีกประมาณ 2 เดือน ก็จะแล้วเสร็จ จึงเรียนมาเพื่อทราบ”“ตามที่ท่านแจ้งว่า…นั้นสำนักงาน…ได้แจ้งให้…ทราบ และดำเนินการตามความประสงค์ของท่านแล้วจึงเรียนมาเพื่อทราบ” ในการร่างหนังสือราชการนั้น นอกจากจะขึ้นต้น ลงท้าย และลำดับวรรคตอนให้ถูกต้องแล้ว ยังควรยึดหลักสำคัญบางประการ ดังนี้ ถูกต้องทั้งหลักภาษาไทย (หลักไวยากรณ์) และถูกหลักความนิยม ได้สาระสมบูรณ์และสิ้นกระแสความ ได้ความชัดเจน กะทัดรัด ไม่เยิ่นเย้อ ลำดับความได้ดี แต่ละวรรคตอนเป็นเอกภาพ มีความสัมพันธ์กลมกลื่นกัน ได้ความตรงตามประเด็น เน้นจุดที่ต้องการ ถ้อยคำสุภาพ และบรรลุจุดประสงค์ตามที่ต้องการ สิ่งที่พึงสังวร ไม่ควรใช้ “คำบังคับ” ในหนังสือที่มีไปถึงบุคคลหรือผู้ดำรงตำแหน่งที่อยู่ใต้บังคับบัญชา ควรเปลี่ยนเป็นใช้ “คำขอร้อง” หรือ “ขอความร่วมมือ” แทน เช่นคำบังคับ เปลี่ยนเป็น(คำขอร้อง)ขอให้ส่ง โปรดส่ง
ให้ท่านไปติดต่อ โปรดไปติดต่อ
โปรดอนุญาตให้ตามความประสงค์ด้วย โปรดพิจารณาอนุญาตด้วยขอตั้งข้อสังเกตว่า ขอซ้อมความเข้าใจว่า

สรุป
1. เขียนเรื่องอะไร (เช่น เชิญ บอกให้ทราบ ถาม ตอบ ฯลฯ)
2. เขียนถึงใคร (เช่น ผู้ใหญ่ ผู้บังคับบัญชา ผู้เสมอกัน ผู้รับบริการทั่วไป ผู้ใต้บังคับบัญชา ฯลฯ)
3. เขียนทำไม (เช่น ขอความร่วมมือ ให้เขาเข้าใจ ให้เขาพิจารณา ให้เขาทราบ ให้เขาปฏิบัติให้พึงสังวรระมัดระวัง ฯลฯ)เขียนอย่างไร (เช่น ให้บรรลุจุดประสงค์ตามที่ต้องการ)
หวังว่าคงจะเป็นประโยชน์กับเพื่อนๆที่ทำงานในหน่วยงานราชการนะคะ
ไม่อยากจะบอกเลยว่า ทำงานในหน่วยงานราชการมาได้เกือบ2ปีแล้ว
แต่ว่าก็ยังไม่คล่องเหมือนกันกะการเขียนหนังสือราชการอะ คงต้องฝึกฝนไปเรื่อยๆอะ
และอีกอย่างงานที่รับผิดชอบก็ไม่ค่อยได้ร่างหนังสือราชการด้วย เลยไม่ค่อยฝึกฝนสักเท่าไหร่ค่ะ

มุมหนึ่งในมน. เก็บภาพในช่วงววันรับปริญญาที่ผ่านมา24-27พย51

อีกมุมนึงบนดอยแม่จอก อุทยานขุนสถานสูดอากศดีๆให้เต็มปอดไปเล้ยไปเที่ยวมาเมื่อวันที่6-7ธ.ค.51

ขุนสถาน

จุดชมวิวบนอุทยานขุนสถาน

คลินิกรัก???

วันนี้ฉันป่วย
วันนี้เทอจะสบายดีไหม
วันนี้ฉันหม่น
วันนี้เทอดูสดใส
ฉันกินข้าวหมดจานแล้ว
เทอเพิ่งถือจานข้าวเดินหาโต๊ะนั่ง
เทอเครียดไหมกับหน้าที่ตรงนั้น
ฉันเครียดจังกับตรงนี้

ฉันมองไปที่เทอตลอดเวลา
เทอไม่เคยมองมาที่ฉัน
วันนี้เป็นวันแรกที่เทอสบตากัน
เทอคงจะรู้ตัวแล้วว่าฉันคิดยังไง

ฉันและเทอต่างเดินผ่านกันเกือบทุกวัน
แต่ฉันกลับไม่กล้ามองหน้าเทอและยิ้มให้เทอ
ฉันเสียใจ
แต่สิ่งที่ฉันทำ นั่นถูกต้องที่สุดแล้ว
คิดว่างั้นนะ
เทอเป็นนิสิต
ฉันเป็นบุคลากร
แต่เราก็รุ่นเดียวกัน
ฉันควรวางตัวยังไงดี

เห็นหน้าเทอทีไร ก็รู้สึกดี
อยากให้เทออยู่ตรงนี้ไปนานๆ
ไม่อยากให้เทอจบออกไปเลย
หรือไม่ถ้าจบ ขอให้ได้ทำงานต่อที่นี่ได้ไหม

ฉันเห็นเทอตั้งแต่ปี1แล้ว
ปีก็ปีที่6แล้วที่ฉันได้มีโอกาสได้เห็นหน้าเทอ

เหลืออีกไม่กี่เดือนข้างหน้า
เทอก้ต้องจากไป
ไกลแสนไกล
และเทอคงจะไม่มีวันรับรู้เรื่องราวของฉันเลย
และเทอก็คงไม่อยากรู้

คลินิกที่นี่
มีเทอเดินวนเวียนในทุกๆวัน
และฉันหวังให้เป็นคลินิกรัก...
(ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้)

การพบกัน

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ฉันขึ้นไปบนบ้านพี่

พี่บอกว่าไม่ว่างลงมารับ

เพราะว่า

ไม่ว่าง

ทางเข้าบ้านพี่ก็ไม่สะดวก แถมยังไม่มีรถประจำทางอีก

ต้องอาศัยรอรถชาวบ้านขึ้นไปเท่านั้น

ไปถึงที่ตลาดนครไทยเวลาเที่ยง

นั่งรอ กว่าจะมีรถวิ่งไปบนหมู่บ้านพี่ก้ปาไป5โมงเย็นแล้ว

นั่งท้ายกระบะกับพี่ๆในหมู่บ้านนั้นอีก4-5 คน

ไปถึงบ้านพี่ก็มืดแล้ว ประมาณ ทุ่มกว่า

น้ำตาไหลเลยเมื่อไปถึงหน้าประตูบ้านพี่

แอบไปปล่อยน้ำตาในห้องน้ำ

พี่ทักเล่นๆว่า

ที่เห็นอยู่เนี่ย "วิญญาณหรือว่าคนเนี่ย"

เช้าวันอาทิตย์

เราไปเก็บผักบนเขา

เก็บผลไม่ป่า

ที่ฉันไม่เคยได้เห็นมาก่อน

ดูเหมือนฉันจะมีความสุขมาก

ทั้งที่

รู้ว่า

สิ่งที่พี่กำลังทำดีด้วยมันป็นเพียงหน้าที่ของเจ้าบ้านที่พึงทำดีกับแขกผู้มาเยือนเท่านั้น

พี่บอกว่าจะมาส่งฉันที่พิษณุโลก

แต่ว่า

เรื่องมันกลับเปลี่ยนทันที

เมื่อฉันเก็บข้าวของหมด

แต่พี่มาบอกว่าจะไปส่งแค่นครไทย

ฉัน

ใจสลายอีกรอบ

ร้องไห้อีกแล้ว

ทำไมพี่ถึงบอกว่าจะมาส่งฉันที่พิษโลกละ

ฉันอยากให้พี่มีเวลาให้กะฉันบ้างเท่านั้น

นี่ก็ผ่านมาได้2เดือนเต็มแล้วนะ

ที่เราสองคนห่างเหินกัน

และแล้วฉันก็ตัดสินใจไม่ลงมาในวันนั้น

ฉันลงมาเมื่อวาน

วันจันทร์

ฉันต้องลางานอะจิ

เพียงเพราะอยากจะอยู่ใกล้ๆพี่

ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะว่าวันนี้ พี่เขาต้องกลับไปเจอคนอื่น

แนไม่อยากให้พี่ขึ้นไปบนโรงเรียนนั้นเลย

มันเป็นโรงเรียนสยองขวัญ

น่ากลัวมากในความรู้สึกของฉัน

เพราะว่าตั้งแต่วันแรกที่พี่ไป

โลกของฉันก็ถูกปิดลง ไม่เคยมีหนทางที่ฉันจะได้ตัวพี่กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกเลย

ฉันเครียดมาตลอดจนวินาทีสุดท้าย คือพี่เลือกคนนั้นและเพียงเพราะว่าฉันไปด่าพี่ด้วยคำหยาบคาย

สุดท้ายฉันกลายเป็นคนผิด

และพี่ก็เอาไปบอกคนอื่นว่าฉันเป็นฝ่ายผิด

เรื่องราวที่เกิดขึ้น2-3วันนี้มันก็เกือบจะดีแล้ว

แต่ว่าวินาทีสุดท้าย

ตอนพี่ลงมาส่งที่นครไทยเมื่อวานตอนเที่ยง

มันก็เกิดเรื่องที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาอีกแล้ว

ฉันทำไปได้ไง....

(แล้วจามาเขียนต่อนะคะ)

พี่กั่วลิหวนกลับมา

ว้าวุ่นหัวใจจังเลย

อยู่ๆ

ก็อยากเจอเทอ

แต่เทอไม่อยากเจอ

อยากไปเจอ

แต่กลัวทำหน้าไม่ถูก

ยังอยากได้ตัวเทอคืนมา

ยังเสียดายเทอมากมาย

แต่ดูเหมือนเทอจะรำคาญฉัน

เทอบอกเมื่อวานนี้ว่า

ฉันเป็นคนผิด

เป็นเพราะฉันปากหนัก ว่าเทอแรงเกินไป

เทอจึงไม่อยากเจอฉันอีกต่อไ

สองวันนี้

ร้องไห้ตลอด

เวลาคุยกะเทอ

ตอนนี้ฉันทำไรก็ผิดไปหมด

มันผิดจังหวะ

ไม่สามารถปรับให้เข้ากับเทอได้เลย

ไม่ว่าฉันจะพูดยังไงก็ไม่เข้าหูเทอเลย

พี่คะ

เรายังมีโอกาสมาเป็นเหมือนเดิมไหม

ฉันยังรอวันนั้นอยุ่นะ

รออยุ่ตรงนี้

ผ่านมาแล้วสองเดือน

ที่เราสองคนไม่ได้ติดต่อ

ไม่ได้เจอกัน

ฉันได้อยู่กับตัวเอง

ได้คิดไตร่ตรอง

สรุป คือ

ฉันอยู่โดยไม่มีเทอ ไม่ได้เลย

Closer

เป็นช่วงเวลาที่ได้อยู่กับตัวเองอีกครั้งวันเวลาได้หมุนกลับมาที่เดิม

ได้มานั่งไตร่ตรองหัวใจอีกครั้ง

คิดหลายแง่มุม

เกี่ยวกับความต้องการที่ใจฝันหามานาน

สิ่งที่ใจต้องการมันอยู่ข้างใน

ลึกจนแทบขุดคุ้ยไม่เจอ

หลายเรื่องผ่านเข้ามาในชีวิต

ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน

เพื่อนร่วมงาน

หัวหน้าที่ทำงาน

เรื่องการย้ายหอ

เรื่องการสอบเข้าทำงานที่ใจชอบ

การสอบไม่ผ่าน

การสอบผ่าน

การโดนหัวหน้าดุ

การไม่ชอบขี้หน้าหัวหน้า

ไม่สนุกกับงาน

หลายสิ่งหลายอย่าง

บอกให้ว่า ฉันควรจัดการอะไรกับตัวเองแล้ว

แต่แล้วก็ยังไม่สามรถจัดการมันได้

ปิดตาลง

วันนี้หลับสบาย

แต่วันพรุ่งนี้

ไม่อาจรุ้ได้เลย ว่าจะหลับตาลงได้ไหม

เมื่อคืนฉันยังหลับสบายดีอยู่เลย

เพียงแค่ได้ดุหนังเรื่องเก่าๆ

เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

เมื่อครั้งที่กำลังแอบปลื้มเทอ

เทอผู้ใจเป็นนักเลง

เทอคนที่ใจตื่นเต้นยิ่งนักเมื่อได้อยู่ใกล้

บทเพลงประกอบหนังดังขึ้น

ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ

ทำให้ฉันอดคิดถึงเทอไม่ได้

ก็ตอนที่เรารักกัน

มันช่างน่าตื่นเต้นนัก

นักเลงกับคุณหนู ผูที่ไม่เคยมอบหัวใจให้ใครๆ

นักเลงที่ใช้หัวใจเปลือง

ผู้หญิงที่มีใจรักเดียว อุดมการณ์สูงส่ง จะมอบรักให้กับชายเพียงคนเดียวตลอดทั้งชีวิต

ชายมาเฟียที่มีความลับมากมายในหน้าที่การงาน

ผู้หยิงผู้ที่เก็บความลับของชายมาเฟียมาตลอด

ผู้หญิง คนที่ห่วง และกลัวกับการพรากจากของชายมาเฟีย

จนไม่สามารถแสดงความรักออกมาทั้งหมดให้กับเทอ คนเดียวที่ใจรัก รักมากที่สุด

ฉันทำให้เจ็บปวดมากมาย

ฉันปฏิเสธเทอ

เทอทำให้ฉันเจ็บ

ฉันทำเทอเจ็บ

ต่างคนต่างร้องไห้

ความเจ็บปวด

เพราะความกลัวในตัวฉัน

ฉันไม่มั่นใจในตัวเทอ

ทั้งที่ใจวิ่งเข้าหาเทอตลอดเวลา

ฉันรักเทอ

บทเพลงจบลง

น้ำตาฉันไหล

ยอดนักเลงผู้เป็นที่รักของง "ข้า"

ผ่านไป5 ปี

หัวใจนี้

ยังเป็นดวงเดิม

"หัวใจนักเลง"

อยู่เพื่อได้เจอเทอในสักวัน

และแล้วฉันก็ได้เจอเทออีกครั้ง

เมื่อสองเดือนที่ผ่านมา

ใจยังตื่นเต้นเหมือนทุกครั้งที่เคยเจอ

เทอยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

มีอยู่อย่างเดียวที่ไม่เหมือน

คือการวางตัว

ในฐานะที่เราเป็นเพียงคนเคยรักกัน

เคยคบกันเท่านั้น

มือเรียววยาว

ลักยิ้มบนมุมปากขวาเทอ

ริมฝีปากบางของเทอ

จมุกโด่งตรงนั้น

แก้มสองข้าง

เส้นผมตรงท้ายทอยที่ฉันเคยสัมผัส

ลำตัวรอบเอว

ทุกอย่างของเทอถูกปิด

ถูกปิดด้วยความรู้สึกของเทอ

และฉัน

ฉันไม่สามารถแตะต้องตัวเทอได้

ฉันคงได้แต่นอนนึกถึงภาพเราสองคนอยู่ด้วยกัน

โดยที่ไม่สามารถแตะต้องตัวได้

มันเป็นเหมือนในความฝัน

ที่ดูเหมือนทุกอย่างจะลงที่ตัวฉันแต่เพียงคนเดียว

ทั้งที่มีผู้คนมากมาย

แต่ว่าทุกอย่างกระหน่ำรุมทำร้ายฉัน

ฉันอยากให้เป็นเพียงแค่ความฝัน

ที่ตื่นมาแล้วสามารถแตะต้องเทอได้

ฉันอยากเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆเทอ

อยากดูแลเทอ

อีกสักครั้ง

หากเป็นไปได้

ฉันจะไม่ยอมปล่อยเทอไปไหนอีกเลย

มิสเตอร์..

ฉันรักเทอมากมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เป็นช่วงเวลาที่ได้อยู่กับตัวเองอีกครั้งวันเวลาได้หมุนกลับมาที่เดิม

Crush

วันนี้เสิร์ชหาเพลงฮิตติดชาร์ท
เพลงนี้เคยติดชาร์ทอันดับที่2 มาเมื่อเร็วๆนี้เอง
วันนี้เปิดฟังหลายรอบเลย
มันเพราะและทำนองจังหวะ ก็ให้อารมณ์มากเลย
อย่าเข้าใจผิดนะ
คือมันบิ้วอารมณ์ให้นึกถึงเทอน่ะ มันเศร้าๆ มันรู้สึกน่าใจหายที่เทอจะจากไปไกลแล้ว
เพราะว่ามันเป็นช่วงเทศกาลปิดเทอม
เทอก็ต้องกลับบ้าน
มันจะทำให้เราต้องห่างไกลกัน

เทอจะคิดยังไงกับฉันบ้างนะ
จนถึงวันนี้เทอก็ยังไม่ยอมคุยกับฉัน
เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่เข้าใจเลย
ทำไมๆๆ
ทำไมเทอถึงไม่สนใจฉันเลย


"Do you catch a breath when I look at you?Are you holding back like the way I do?‘Cause I’m trying and trying to walk awayBut I know this crush ain’t goin’ away-ay-ay-ay-ayyGoin’ away-ay-ay-ay-ayy"


(ใครสนใจฟังเพลงนี้ก็คลิกได้นะคะ เพราะมากมาย http://www.araiwaa.com/archives/699 )

อยากไปเที่ยวดอย

วันหยุดนี้อยากขึ้นไปบนบ้านพี่สาวจังเลย
อยากไปเจอกับหมู่เพื่อนๆ
ต้นไม้ ภูเขา หมอก สายฝน สายลม
พวกเขายังรอที่จะเจอฉันอยู่ไหมน้า
แต่ฉันอยากจะเจอพวกเขา
แต่ติดตรงที่ว่า ฉันไม่อยากลางานวันจันทร์หน้านี้ จึงตัดสินใจไม่ไป
ถ้าตอนนี้ฉันไป ยังจะทันไหมน้า
ฉันอยากไปจัง
อากาศที่นั่นคงจะดีมากเลย
อยากไปสัมผัส
แต่ว่าเสื้อผ้าเต็มตะกร้าเลย ยังมะได้ซัก
นี้แหละเป็นปัญหาใหญ่ที่ฉันไม่ได้ไปที่ดอยขุนสถาน
ดินแดนอันไกลพ้น ดินแดนแห่งความบริสุทธิ์ สดใส
ฉันกำลังคิดอยู่ว่าฉันอาจจะขึ้นไปในเร็วๆวันนี้
ฉันอยากไปสูดอากาศที่นั่นให้เต็มปอด
ฉันคิดถึงเพื่อนๆที่นั่น
แล้วฉันจะขึ้นไปแน่นอน ขุนสถาน รอฉันก่อนนะ

Singularity : ภาวะเอกฐาน

สภาพฉันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซากศพ
ไม่ใช่สิ
ฉันเป็นเหมือนจุด (พินทุ) เป็นจุดที่เป็นเพียงจุดเดียว
เป็นหน่วยที่ไม่สามารถแยกได้อีก
เป็นหน่วย สิ่งมีชีวิตที่เล็กที่สุด เท่ากับจุด (.)เท่านั้น
เป็นช่วงชีวิตที่เป็นหนึ่งเดียว เป็นเอกฐาน
ไม่สามารถแยกหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ไปไหนได้อีก
ทุกสิ่งสรรพในตัวฉันเป็นของฉัน
ทั้งหมดทั้งมวล ไม่ใช่ของใคร
ไม่หวังให้ใครๆมาดูแล
ไม่ขอฝากให้ใครๆอีกต่อๆป
การแบ่งแยกตัวตนที่ผ่านมา
ส่งผลเสียต่อจิตใจของฉันมากมาย

ฉันเกือบจะหายไปจากหน้ากระดาษนี้
จุด(.)เล็กๆ เกือบถูกลบไปจากแผ่นกระดาษผืนนี้

ลบเบอร์แล้ว

ตอนนี้ฉันไม่มีเบอร์เทอแล้วนะ
ไม่อยากโทไปรบกวนเทอ
ไม่อยากเสียความรู้สึก เวลาโทไปแล้วเทอไม่รับสาย
ไม่มีอีกแล้ว
หยุดทุกอย่าง

มืดแปดทิศ

ตอนนี้งานก็ไม่ราบรื่น
เรื่องรักก็แสนเศร้า
เรื่องเงินก็มีปัญหา
มันเป็นบ้านอะไรวะเนี่ย
นี่ฉันจะซวยไปถึงวันไห น

หวังว่าความซวยเหล่านี้
จะผ่านพ้นไปในเร็ววันนะ

จะยังไงก็ช่างความรักอยู่รอบๆตัวฉันตลอดเวลา
ไม่ว่าจะเป็นความรักจากตัวเอง
จากที่คอยเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน
ฉันยังมีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้วันโหดร้ายนี้
ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ถ้าเราพยายาม
ช่ายไหม